سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵ - ۱۱:۳۵
نظرات: ۰
۰
-
رونمایی آمریکا از یک بمب هسته‌ای مرموز؛ B94 سنگرشکن هواپایه برای نفوذ به کوه کلنگ طراحی شده است؟

کمیته تخصیص بودجه سنا اولین نامگذاری کاملاً جدید برای یک بمب گرانشی هسته‌ای هواپایه را در دهه‌های اخیر فاش کرد؛ اینکه B94 چیست هنوز تأیید نشده و تنها سلاحی که با این توصیف کلی هماهنگی دارد، سامانه بازدارنده هسته‌ای هواپایه با قابلیت سنگرشکنی (NDS-A) است.

به گزارش اطلاعات آنلاین، نامگذاری B94 در بیانیه‌ای توضیحی که کمیته تخصیص بودجه سنا هفته گذشته منتشر کرد، آمده است. پیش‌نویس لایحه بودجه ۷۷ میلیون دلار برای B94 اضافه می‌کند، اما جزئیات بیشتری ارائه نمی‌دهد.

دولت ایالات متحده در حال حاضر سلاح‌های هسته‌ای را با یک توالی الفبایی-عددی مشترک نامگذاری می‌کند. بمب‌های گرانشی پرتاب‌شده از هوا، از جمله بمب‌های عمقی پرتاب‌شده از هوا برای استفاده علیه زیردریایی‌ها با پیشوندهای B نامگذاری می‌شوند. کلاهک‌های طراحی‌شده برای استفاده در موشک‌های بالستیک و کروز، از جمله انواع هواپرتاب، با پیشوند W شروع می‌شوند. پیشوندهای دیگری نیز در این سیستم نامگذاری وجود دارد، اما به ندرت، یا هرگز، استفاده نمی‌شوند.

B94 مستقیماً از آخرین نامگذاری جدید سلاح هسته‌ای ایالات متحده، W93، که یک کلاهک جدید در حال توسعه برای استفاده در موشک‌های بالستیک پرتاب‌شده از زیردریایی Trident II است، پیروی می‌کند. پیش از B94، آخرین «بمب» هسته‌ای جدیدی که نامگذاری شده بود، B90 بود. این سلاح که با نام بمب عمقی/ضربه‌ای هسته‌ای هم شناخته می‌شود، برای استفاده به عنوان بمب عمقی علیه زیردریایی‌ها یا علیه اهداف در خشکی طراحی شده بود. این بمب به عنوان جایگزینی برای بمب قدیمی‌تر B57 توسعه داده شد که برای حملات زمینی یا ضد زیردریایی قابل تنظیم بود.

اینکه عنوان B94 به چه سلاح خاصی اطلاق می‌شود، هنوز تأیید نشده است. با این حال، به نظر می‌رسد کار بر روی آن حداقل به سال 2022 برمی‌گردد. سامانه بازدارنده هسته‌ای هوایی گزینه‌های هسته‌ای بیشتری را برای شکست اهداف سخت و عمیقاً مدفون در اختیار رئیس‌ جمهوری آمریکا قرار می‌دهد و تضمین می‌کند که دشمنان نمی‌توانند ارزشمندترین دارایی‌های خود را فراتر از دسترس نیروهای هسته‌ای آمریکا ببرند. این برنامه به سرعت در حال پیشرفت است و اطلاعات بیشتر زمانی که از نظر استراتژیک برای ایالات متحده مفید باشد، در دسترس عموم قرار خواهد گرفت.

ارتش ایالات متحده در حال حاضر یک بمب هسته‌ای دارد که به طور خاص برای هدف قرار دادن اهداف بسیار عمیق دفن شده طراحی شده است، B61-11. حداکثر بازده این بمب، بسته به منبع، بین 340 تا 400 کیلوتن گزارش شده است. همچنین گفته می‌شود کمتر از 100 عدد از آنها در انبار وجود دارد.

همچنین B83-1 وجود دارد که حداکثر بازده کلاس مگاتن را دارد و آن را بسیار قدرتمندتر از هر نوع B61 می‌کند. با وجود نداشتن ویژگی‌های نفوذ عمیق B61-11، بازده بالاتر B83-1 به این معنی است که می‌توان از آن علیه تأسیسات عمیق دفن‌شده و سایر تأسیسات مستحکم و همچنین اهداف با مساحت وسیع نیز استفاده کرد.

ارتش ایالات متحده پیش از این، نسخه جدیدی از بمب B83 را که به شکلی مشابه B61-11 پیکربندی شده بود، و همچنین جانشین مستقیم‌تری برای بمب دوم، دنبال می‌کرد. آخرین تلاش از این دست، که در آن زمان «نفوذگر زمین هسته‌ای مقاوم» نامیده می‌شد، سال ۲۰۰۵ رسماً لغو شد.

ارتش ایالات متحده پیش از این، تولید نسخه جدید و با قدرت نفوذ بالاتر B61-13 را آغاز کرده، اما این نسخه همان قابلیت‌های نفوذ عمیق نوع B61-11 را ندارد. B61-13 مستقیماً بر اساس B61-12 قبلی ساخته شده که اولین بمب در آن خانواده بود که شامل یک بسته هدایت دقیق بود.

در دو دهه اخیر شمار تأسیسات مستحکم و عمیقاً مدفون‌شده‌ای که مقامات آمریکایی مایل‌اند آنها را در معرض تهدید قرار دهند، به طرز چشمگیری افزایش یافته است. دولت‌های روسیه و چین در حال گسترش شبکه تأسیسات زیرزمینی خود هستند که پیش از این نیز بسیار وسیع بود. در چین، این اقدامات شامل ساخت مجموعه‌های گسترده‌ای از سیلوهای جدید برای موشک‌های بالستیک قاره‌پیما (ICBM) و همچنین احداث یک مرکز فرماندهی زیرزمینی جدید در خارج از پایتخت، پکن، بوده که همگی در سال‌های اخیر انجام شده‌اند.

کشورهای کوچک‌تر دیگر، نظیر کره شمالی و ایران، نیز در حال سرمایه‌گذاری بر روی تأسیسات زیرزمینی جدید و دیگر سازه‌های مستحکم هستند. در بسیاری از موارد، این اقدامات ناشی از نگرانی‌هایی است که این کشورها نسبت به احتمال انجام حملات متعارف (غیرهسته‌ای) توسط ارتش ایالات متحده یا سایر طرف‌ها دارند. موضوع استفاده از سلاح‌های هسته‌ای برای انهدام پناهگاه‌های مستحکم، اخیراً در رابطه با تأسیسات ایران در کوه کلنگ یا پیکاکس مطرح شده است؛ مکانی که هدف‌گیری آن با استفاده از تسلیحات متعارف، چالش‌های بسیار بزرگی به همراه دارد.

با این حال، احتمال انجام حمله هسته‌ای به این تأسیسات، به دلایل متعدد، بسیار ناچیز است. این احتمال وجود دارد که عنوان B94 به بمب هسته‌ای سقوط‌آزاد (بدون پیشران) کاملاً جدیدی اشاره داشته باشد که متفاوت از NDS-A است؛ سلاحی که هم‌اکنون در دست توسعه بوده اما پیش‌تر درباره آن اطلاع‌رسانی نشده است. هر چند چنین سناریویی بعید به نظر می‌رسد. تمامی این تحولات در بستر تلاش گسترده‌تری برای نوسازی «سه‌گانه هسته‌ای» ایالات متحده انجام می‌شود.

این تلاش‌ها شامل کلاهک هسته‌ای W93 هم می‌شود که پیش‌تر به آن اشاره شد. موشک‌های کروز جدید با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای از هوا و دریا و همچنین موشک بالستیک قاره‌پیمای سیلو-پایه LGM-35A Sentinel در حال توسعه هستند. بمب‌افکن B-21 Raider و برنامه‌های زیردریایی موشک بالستیک هسته‌ای کلاس کلمبیا و همچنین قابلیت‌های گسترده فرماندهی و کنترل جدید هم بخشی از این تلاش‌های گسترده‌تر هستند.

اکنون می‌دانیم که B94 هم وجود دارد، اولین بمب هسته‌ای که از زمان پایان جنگ سرد نامگذاری کاملاً جدیدی دریافت کرده است.

برچسب‌ها

شما چه نظری دارید؟

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
0 / 300
captcha

پربازدیدترین

پربحث‌ترین

آخرین مطالب

بازرگانی